Lady’s in overvloed, waar blijven de gent’s.

Onze opvang heeft de laatste tijd te maken met een voor ons welbekend fenomeen. “Agressieve” vrouwtjeskonijnen komen binnen bij de vleet. Jammer dat mensen steeds weer in de verkooppraatjes trappen van vele, ik zeg niet alle, dierenzaken en “konijnenkenners”. Er wordt namelijk steeds weer een argument gebruikt om meerdere dieren tegelijk te verkopen, namelijk dat twee vrouwtjes of twee mannetjes het goed met elkaar zullen vinden en dat het de beste keuze is voor de nieuwe eigenaar om later niet met een nestje verrast te worden.

Dat dit vaak toch gebeurd ligt aan het feit dat het bij zeer jonge konijnen moeilijk is het juiste geslacht te bepalen, zelfs ervaren konijnenmensen vergissen zich nog al eens, daarom zeggen wij ook pas definitief welk geslacht een dier heeft als er geen twijfel meer mogelijk is, meestal is dat als ze een week of acht oud zijn.

Maar even terug naar de agressie bij konijnen. Tot een maand of vier is er bij de dieren meestal geen probleem te ontdekken en doen ze alles leuk samen en is de relatie prima, maar vanaf die leeftijd beginnen de hormonen op te spelen, vooral bij de kleinere rassen. Dit resulteert meestal in vechtpartijen die het samen leven van de dieren onmogelijk maakt. Ook het feit dat de dieren elkaar niet uit de weg kunnen gaan speelt hierin mee, de hokken zijn vaak té klein of, als ze al groter zijn met een uitloop, zijn er te weinig plekjes voor de dieren om zich terug te trekken en even niet bij de ander te zijn.
In de natuur leven konijnen in grote groepen, maar hebben mogelijkheden te over om niet bij een bepaald dier in de buurt te zijn, als daar onenigheid ontstaat trekt het dier dat “verliest” zich terug en het probleem is opgelost. Wij mensen dwingen de dieren, door hun behuizing, om voortdurend op elkaars lip te zitten en wij vragen dus om problemen.

Onze ervaring, en die is dus gebaseerd op een decennium lang konijnen herplaatsen en verzorgen, leert ons dat men het beste een vrouwtje, of zelfs meerdere, met een gecastreerd mannetje samen kan houden. Hun hormoonhuishouding is verschillend en een gecastreerd mannetje heeft niet de behoefte om zijn partner te “berijden”. Want dit berijden zorgt er bij het vrouwtje voor dat ze haar vruchtbare eitjes met de nodige hormonen los laat in de baarmoeder en dat ze dus een nestje kan krijgen, in een normale situatie!
Ook vrouwtjes berijden elkaar maar dat is dominant gedrag naar de ander toe. Ook dit berijden zorgt voor hormoonproductie i.v.m. een naderende bevruchting. Deze hormonen, die dus niet gebruikt gaan worden voor de bevruchting doen toch hun werk in het vrouwtje en ze wordt schijndrachtig, een veel voorkomend verschijnsel bij konijnen die goed gevoed worden en weinig beweging en afleiding hebben, de meesten dus. En dan beginnen de problemen want meestal wordt de hokgenoot ook schijndrachtig en hebben we de poppen aan het dansen of beter gezegd de konijnen aan het vechten.

Door het hier boven beschreven probleem landen er dus zo veel vrouwtje in de opvang. Dat er niet zo veel mannetjes binnen komen heeft een andere oorzaak. Mannetjes worden of alleen aangekocht, maar meestal neemt men liever een vrouwtje, want mannetje sproeien meer met hun urine om hun gebied af te bakenen, dit probleem wordt door een castratie ook voorkomen. Op dit moment hebben wij een wachtlijst voor mannelijke dieren, er zitten nu al vijf dames smachtend te wachten op een nieuwe lover. Ik hoop dat we ze snel kunnen helpen.

En wat de “agressieve” lady’s betreft, die wonen bij ons allemaal, zonder man op dit moment, samen in één grote groep in een grote uitloop met heel véél plekjes om zich terug te trekken en buitenren met zonnige plekken om te relaxen en veel voederplaatsen om rustig te kunnen eten.

Het kán allemaal zo leuk zijn voor de dieren als de mens een beetje slimmer zou zijn!

PS: Ook weer nieuwe foto's van geslaagde koppelingen in De Nieuwe Eigenaar