Met het volgende, helaas, waar gebeurde drama wil ik u deelgenoot maken van de problemen die dieren krijgen door menselijke interventie in hun bestaan. Maar dan jammer genoeg daarna ook nog eens, door weer andere mensen, ongelooflijk leed wordt aan gedaan omdat men denkt het dier te moeten helpen.
Het begon allemaal één week geleden, een boer is bezig zijn grasland te maaien om het te hooien.
Tijdens het maaien merkt hij dat er iets in de machine terecht is gekomen. Bij nadere inspectie blijkt het een reekalfje te zijn van een paar weken oud. Zoals ik al in een eerder stukje beschreef liggen deze diertjes overdag ergens te slapen terwijl moeder in de buurt staat te eten.
Het dier is gewond geraakt en de boer besluit er een, hem bekende, jager bij te halen om te zien wat er moet gebeuren. Deze man besluit het dier af te geven bij kennissen in de buurt en hun te vragen het dier te verzorgen. De vrouw des huizes verdrinkt gelijk in (zelf-) medelijden en er wordt besloten het dier te gaan “helpen”. De hulp die hier geboden werd is echter niet wat het dier nodig had. Eigenlijk kon men het niet over het hart verkrijgen het dier in te laten slapen en ging men aan de slag. Er werd een provisorisch rennetje in elkaar geknutseld en het werd met melk gevoed.
Er werd geen dierenarts of andere deskundige geconsulteerd terwijl het dier duidelijk gewond was. Het had namelijk overduidelijk een gebroken onderkaak en zou dus nooit ofte nimmer zo kunnen herstellen.
Een volle week lang werd het dier zo goed en zo kwaad als het ging gevoed en voor de rest van de tijd lag het bij weer en ontij buiten in het rennetje. Na een week kwam een mevrouw, die haar paard kwam verzorgen, er toevallig achter dat het dier daar lag en zij constateerde onmiddellijk dat dit niet goed ging.
Zij sprak de bewoonster er op aan dat het dier zo niet verzorgd kon worden en schakelde ons in. Toen mijn collega ter plaatse kwam en de toestand van het dier en de omstandigheden waarin het verkeerde zag werd hij, terecht, kwaad en sprak de bewoners er op aan dat zij dit zo lang hadden aangezien. Het enige verweer wat ze hadden was dat ze medelijden hadden met het dier, nou vraag ik je?
Hoe kan men een hele week lang een dier met een gebroken kaak zo treiteren, want anders kan ik het niet noemen. Hoe kan men een dier voedsel trachten toe te dienen als het in zo’n toestand verkeerd? Ik begrijp het niet! Waarom kan men niet in zien dat de dood soms toch echt beter is voor een dier.
Doordat het dier buiten had gelegen en het erg warm was waren er natuurlijk ook al vliegen aan de slag gegaan. Nadat het was ingeslapen bleek het op diverse plaatsen al vol met maden te zitten, vooral rond het geslachtsdeel en de wonden aan de kop waren deze bezig zich een weg naar binnen te vreten.
Vanwege vakantie zal dit weblog de komende weken niet bijgehouden worden maar voor het kijkplezier hier nog wat foto's van herplaatste konijnen die het allemaal prima naar hun zin hebben.
Hoi Oda, Ik heb nog een leuke foto van zwabber en witte. Zwabber doet het nu heel goed, ze voelt zich echt thuis! (Zijn haren op zn hoofdje komen nu langzaam terug, dus dat gaat ook weer beter)
Susan
Hier zijn een paar foto's van Amalia. Zij heeft het reuze naar haar zin en huppelt blij door onze tuin.
GroetjesAstrid en Djiro
ja.....bijna zomer maar het was behoorlijk koud in de opvang. En dat vonden meer mensen want er kwam niemand voor een herplaatsing.
Wel kwam deze prachtige Giersakervalk langs omdat zijn vleugels wat onderhoud nodig hadden.
Meteen daarna volgde een ex konijn van ons wat wat minder at de laatste tijd. Een korte blik leerde al snel dat zijn tandjes naar buiten groeiden en dus heeft Oda deze geknipt. Nu zal hij een stuk makkelijker moeten kunnen eten.
Terwijl wij buiten de kou trotseerden werd er een egel gebracht die overdag gevonden was. Een mannetje met een kleine bijtwond. Die mag voorlopig even bij ons blijven alvorens hij dadelijk weer de straat op mag.
Vervolgens 2 jongedames die een jong kauwtje op straat hadden gevonden. Ze konden het beestje zo oppakken en het vloog niet weg. Na een kleine inspectie blijkt het beestje kerngezond maar wellicht door droogte (het had tot aan die tijd nauwelijks geregend) wat verzwakt. Ook deze mag een paar daagjes op krachten komen in het dierenhulpcentrum.
En last but not least: in het hulpcentrum nog aanwezig deze moederkat met 3 kittens, waarbij alleen de grijs/witte haar eigen kit is en de anderen 2 heeft ze geadopteerd.
In de auto op weg naar huis, heb ik mezelf gelukkig weer kunnen opwarmen
Soms sta ik inderdaad met mijn mond vol tanden, hoewel dat niet vaak voor komt. Maar dit keer moest ik even heel goed na denken over het gebeurde. Bij het herplaatsen van konijnen kom je de meest verschillende mensen tegen. Iedereen heeft zo zijn eigen manier van omgaan met dieren. Alle mensen die hier komen hebben goede bedoelingen met hun dieren, maar soms gaat het naar mijn mening té ver. Zo ook dit keer.
Op een van de herplaatsingsdagen, een aantal weken geleden, kwam er een mevrouw met een gecastreerd mannetje een vriendinnetje uit zoeken voor hem. De keuze was snel gemaakt want de dieren mochten elkaar wel, zo te zien. Als een eerste koppeling lukt, zoeken we ook niet verder om stress bij het mannetje te voorkomen, want hoe meer dieren hij hier ontmoet, hoe groter de opwinding wordt. Wel geven we altijd aan dat de nieuwe eigenaar bij eventuele problemen altijd met ons contact op kan nemen, via mail, en dat wij dan diezelfde dag nog een antwoord sturen.
Nou, dat had ik niet aan de verkeerde gezegd er werd dagelijks gemaild vanaf die dag, bijna een week lang. In eerste instantie werd er gevraagd of het erg was dat het konijn alleen maar groenvoer wilde eten, ze keek niet om naar het droogvoer. Ik zag geen probleem en adviseerde om haar gewoon haar gang te laten gaan. Het dier bleef de volgende dag groenvoer eten en dronk niet, hier zag ik ook geen probleem want via het voer kreeg ze voldoende vocht binnen. Het is gewoon normaal dat dieren die veel groen eten, niet of bijna niet drinken. Het was mooi weer en ik had hier al gemerkt dat alle konijnen moesten wennen aan de warmte. Konijnen kunnen slecht tegen warmte en liggen dan vaak rustig voor zich uit te suffen. Maar wat schetst mijn verbazing twee dagen nadat ze het dier had opgehaald ging de eigenares, voor haar eigen gevoel, toch naar een dierenarts. Het dier had slijmerige keutels, van al dat groenvoer denk ik dan. De dierenarts schreef een middel voor om de darmen te laten legen en gaf een pijnstiller mee, want haar buik zat vol met ontlasting, van al dat groenvoer dus volgens mij. Diezelfde dag nog ging mevrouw weer naar een dierenarts, een andere dit keer want ze vertrouwde de eerste niet, en wat daar werd gezegd verbaasde me helemaal. U moet even in gedachten houden dat we het hier hebben over een konijn waarvan ik precies de herkomst en leeftijd wist en hoe ze vroeger verzorgd
Ik zet het even voor u op een rijtje:
a) Het dier was heel erg ondervoed.b) Haar nieren werkten onregelmatig, knap om dat te zeggen zonder bloedonderzoek!c) Haar buik en darmen zaten vol harde schijven met ontlasting.d) Het konijn was een achterblijvertje of veel ouder dan ik had gezegd want ze had zeer slecht uitziende kiezen?????
Ik dacht dat ik teveel kreeg, want dan waren de kansen voor het dier helemaal verkeken. Ik wist dat het volgende mailtje van die mevrouw er een zou zijn een vol met tranen, en ja hoor, om 4 uur die nacht kwam het mailtje dat aan gaf dat het dier zo juist was doodgegaan. Ja duuuuh!
Terug naar mevrouw één. Ik verzocht haar het dode konijn aan mij terug te geven zodat ik zelf nog wat onderzoek kon doen, dat deed ze en leverde daarbij ook nog een potje mest welke de dierenarts uit het dier had geopereerd. Deze mest heb ik zelf na gekeken en opgestuurd naar het laboratorium, omdat ik ook wel eens wil weten wat er nou te vinden is. Ik zag inderdaad coccidien en een wirwar van haren die er in zaten, mijn eerste gedachte trouwens bij de “problemen” die het bewuste dier zou hebben, geef het dier vers Ananassap in, zorg dat de maag en darmen haarvrij worden en ze eet weer gewoon. Maar daar werd niet naar geluisterd. Het dier moést volgens die mevrouw door een dierenarts worden gezien, met het bovenstaande resultaat.
Van de andere eigenaar kreeg ik een berichtje dat bij één van de konijnen iets teveel coccidien in de mest waren gevonden, bij de andere twee maar enkele, dat is dus normaal. Het was bij de eerste niet genoeg om ziek van te worden maar ze moest toch maar Bactrimel geven aan allemaal, wat ik in dit verhaal mis is het feit dat er geen anti-coccidiosekuur werd voorgeschreven, alleen Bactrimel dat normaal ter ondersteuning bij deze kuur wordt gegeven. Ik heb dit aan deze mevrouw verteld maar ze wilde toch doen wat de dierenarts zei. Oké, maar op mijn vraag of er al eerder mest was nagekeken van de konijnen werd negatief geantwoord, terwijl het eerste konijn al langer mestproblemen bleek te hebben en daarom ook een speciaal voer kreeg dat niet helemaal het gewenste effect scheen te hebben, want het dier had geregeld plakkerige mest of diarree. Gaat er hier eindelijk eens een lichtje branden. De eerste verschijnselen van coccidiose zijn diarree en/of slijm bij de mest. Dit kan afgewisseld zijn met normale mest. Maar dat was dus niet onderzocht door de dierenarts, hij werd gewoon op ander voer gezet. Mij lijkt toch dat je eerst een mestonderzoek doet, zodat je weet wat er speelt. Ondertussen wordt er wel gezegd dat de coccidiose in onze opvang aanwezig is, ja, nu misschien wel, na het verblijf van die konijnen hier. Maar omdat wij om de 3 maanden alle aanwezige dieren een anti- coccidiosekuur geven én mestonderzoek doen denk ik dat bij ons geen schuld ligt.
