Wat een lekker weer was het zaterdag. En er kwamen ook nog eens wat mensen langs. Dus we hebben ons prima vermaakt.

Allereerst werd Sljuufke gekoppeld en wel aan ene Sjeuf (hoe verzinnen we het om net die 2 namen bij elkaar te zetten, hahaha). Hij vond het allemaal wat eng, zo'n ander konijn maar we hebben goede hoop dat het goed gaat komen tussen die 2.

Vervolgens kwam Bobby weer langs. Nog maar 2 weken geleden had hij Chloe uitgezocht maar die is plotseling overleden en dus nog maar eens op zoek naar een nieuwe vriendin. Zij vond het helemaal top, hij vond haar ook wel aardig want hij stond een kort neusentikje toe. Hopelijk verovert Jenna snel zijn hart.

Ook kwam er onverwachts een hamster binnen. Meneer had 2 hamsters bij mekaar maar tja dat werd al gauw bijten en agressiviteit tussen die 2 (hamster is een solitair levend diertje) en dus werd er afstand gedaan. Het is een mannetje van ca. 0,5 jaar jong. Hij gaat dadelijk mee naar Chantal om daar te wachten op een nieuw baasje.

Toen werd Joris herplaatst. Hij mag het gaan proberen bij Snuffel, een behoorlijk pittige tante, dus kom op Joris, doe je best en verover haar met je charme.

Ook werd er nog een konijn afgestaan, Plumo (eigenlijk Baron Plumeau, gezien zijn haardos, maar dat is voor onze opvang net iets te deftig).

En hebben we ook nog een koppeling gehad van.....een gerbil. De witte gerbil zat al 3,5 maandjes zonder partner en dus er een vrouwtje bijgezet (geen man/vrouw want anders.........heb je er meteen een heleboel) en het klikt vanaf de eerste seconde tussen de 2 dames.

Heel af en toe willen we ons wel eens bemoeien met zaken waar we normaal niets mee doen. Zoals het herplaatsen van honden en katten. Wij zijn er eigenlijk voor alle andere dieren. Honden en katten horen thuis bij de daarvoor bestemde dierentehuizen, maar goed: het betreft hier een uitzondering.

Ook vanwege het feit dat we door de politie benaderd werden in verband met deze hond hebben we ons ingezet om een nieuw tehuis voor hem te vinden. Het verhaal over dit dier begint eigenlijk bij de overname van een garagebedrijf door een nieuwe uitbater. Het was deze meneer bekend dat er op het terrein van de garage een Rottweiler aanwezig was die daar ook zou blijven, als nachtbewaking van het terrein.

Wie schetst zijn verbazing als hij op de eerste dag dat hij de garage betreedt in een dichtgetimmerd hondenhok een pup aantreft van zo’n 4 maanden oud. Dat was hem dus niet gezegd, telefoontjes met de oude eigenaar haalden niets uit, die wilde van de hond af. Besloten werd om eerst eens te proberen of het dier samen met de Rottweiler op het terrein zou kunnen blijven, maar daar had Woezel, zoals hij werd gedoopt, totaal geen zin in. Een pup wil dingen doen en uitproberen, dus hij zocht steeds een plek onder de omheining om uit te breken en dan rond te gaan zwerven op straat.

 Dit kon natuurlijk niet blijven voortduren dus werd hij aan de ketting gelegd. Ook dat was geen goed idee want nu begon hij aanhoudend te blaffen en vooral ’s nachts hadden de buurtbewoners daar veel last van. Omdat er weinig met hem gedaan werd, daar hadden de mensen van het garagebedrijf gewoon geen tijd voor, werd Woezel aan een mevrouw gegeven die hem wel wilde hebben. Ook geen goed idee, bleek later, hij verscheurde binnen een dag het hele bankstel toen hij alleen in huis werd gelaten en werd terug gebracht. Hij moest weer aan de ketting en het blaffen begon weer opnieuw. Na een poos werd door de buurt de politie ingeschakeld vanwege de overlast. Woezel was intussen 9 maanden oud en begon volwassen te worden, hoog tijd voor een nieuwe baas die hem manieren bij kon en hem een goed tehuis kon bieden.

Toen kwamen wij in beeld. Natuurlijk wisten wij ook niet direct waar Woezel naar toe zou kunnen dus werd eerst eens gekeken wat het eigenlijk voor een hond was. Gelukkig bleek dat hij helemaal niet lastig was. Hij was sociaal met mens en dier, kon snel nieuwe commando’s begrijpen en had er duidelijk plezier in als iemand met hem bezig was. Het grote probleem bij hem was gewoon verveling.

Omdat er zo weinig met hem gedaan werd ging hij zichzelf amuseren en dat viel dus slecht bij iedereen in zijn omgeving, maar in de grond van de zaak was hij een gewone hond, eigenlijk met zijn 9 maanden nog een pup van een maand of 4. Dat feit hebben we gebruikt om een profiel van hem te schetsen en een toekomstbeeld van hem op te stellen.

De nieuwe eigenaar zou met hem aan de slag moeten en hem het leven moeten geven dat een hond toekomt. Leiding, veel wandelen en spelen, trainen en een geregelde dagindeling. Kortom: een stabiele omgeving zodat de hond elke dag wist waar hij aan toe was en dus geen tijd en zin om zichzelf te gaan bezighouden. Toen we dat hadden bepaald, konden wij op de Huisdieren- Herplaatssite van een collega een oproep doen voor een nieuw tehuis voor hem.

Omdat het zomer was en de vakantie net zou beginnen hadden we niet veel hoop snel iemand te vinden die het met hem zou willen proberen, maar het bleek anders te lopen. Binnen een paar weken reageerde er iemand op onze advertentie. Susanne en haar partner waren al een tijdje op zoek naar een geschikte hond en hadden Woezel’s verhaal met belangstelling gelezen.

Wij hadden een eerlijk en vooral duidelijk profiel opgesteld van Woezel en de haken en ogen van zijn aanschaf niet verbloemd. Ook in het e- mailcontact met Susanne bleven wij duidelijk aangeven dat het geen gemakkelijk opgave zou worden voor iemand die weinig ervaring had met honden, vooral met een hond in de puberteit. Maar we gaven ook aan dat we alle hulp wilden geven die nodig was.

 Gelukkig had Susanne een aantal mensen om zich heen die wel ervaring met honden hebben en dus advies konden geven. Na wat wikken en wegen en na een eerste kennismaking met de hond werden Susanne en haar partner het al snel eens. Woezel zou bij hun komen wonen. Dus binnen een week of 5 had hij al een nieuw tehuis. En wát voor een. Het gaat zo goed met hun alle drie dat we na een paar weken al een berichtje kregen van Susanne dat Woezel dé hond bleek te zijn voor hen. Vanaf het begin ging het prima met hem, hij zit op cursus, gaat mee kamperen, gedraagt zich keurig binnen én buiten en heeft de harten gestolen van iedereen in zijn nieuwe omgeving.U kunt begrijpen hoé blij wij zijn dat dit dier zó snel een zó goed nieuw tehuis heeft gevonden

maar we hebben zowaar wat mannetjes in huis. Dat mag een wonder genoemd worden.

En scroll ook even helemaal naar beneden voor een speciale oproep m.b.t. Bully, een hond die dringend op zoek is naar nieuwe baas.

Afgelopen week en vandaag werden in ieder geval herplaatst:

Appie - gaat samenwonen met Blacky

Jack - gaat samenwonen met zijn Fluffy

Kwiebus - mag het gaan proberen bij Schimi

Jake & Dropshot mochten ook samen naar een nieuwe baas: hier ze je even samen op de foto.

Chloe mag het gaan proberen bij de stoere bink Bobbie. Hier het eerste contact....ENG!!

En dan nu nog een speciale oproep voor Bully

Bully is dringend op zoek naar een nieuwe baas die weet hoe met dit type hond moet worden omgegaan. Bully is een reu van 3,5 jaar jong, lief, niet dominant, luistert uitstekend en rustig in huis. Met een halti is er prima mee te wandelen ,maar Bully is sterk en trekt wel aan de lijn dus daar moet de nieuwe eigenaar zeker nog aan gaan werken.

Mocht je geinteresseerd zijn en/of nog nadere inlichtingen willen, neem dan contact op met Oda van ons Dierenhulpcentrum.  Zij kan je meer over Bully vertellen en je in contact brengen met het tijdelijke opvangadres waar Bully thans verblijft.

Bully wacht met smart op een nieuwe maar vooral goede en lieve baas.

Vaak hoor ik verhalen van mensen over hulp aan dieren, hulp die ze zelf gegeven hebben en hoe goed dat is gegaan. Vaak ook heb ik dan mijn twijfels over hoe je dat “goed” moet interpreteren. Want meestal is dat vanuit de persoon gezien die de hulp heeft verleend, niet vanuit het dier. Als ik dan daar mijn mening over geef trap ik meestal op hun tenen want zij vinden natuurlijk dat ze het geweldig hebben gedaan en het dier hebben gered. Dat kan wel zijn, maar vaak is de toekomst van het dier dan niet zo rooskleurig.

Wat te denken van inheemse wilde vogels bijvoorbeeld die, omdat ze uit hun nest zijn gevallen, worden grootgebracht door de vinder en dan niet meer “wild” zijn. Gevolg: de vogel moet zijn leven, dat soms erg lang kan duren, slijten in een hok, vaak treft dit lot Kraaiachtigen. Té tam geworden wilde dieren kunnen hun normale leven in de natuur niet doorbrengen. Maar dit tam worden is te voorkomen door het dier te behandelen als een wild dier en het niet te vermenselijken, wat in meeste gevallen wel gebeurd. Men vergeet de behoeftes van het dier en draaft door tijdens de verzorging door het dier te “vertroetelen” op allerlei manieren.

Zo hebben we deze zomer een Houtduif binnengekregen die door de vinder zelf was grootgebracht, in het begin met de verkeerde voeding, naderhand heeft het dier wel de goede zaden en kalk gekregen maar toen was het kwaad al geschiedt. Het hele verenpak was “vreemd” gegroeid. De meeste veren waren wel aanwezig maar niet in hun normale vorm, daardoor kan het dier nu nog steeds niet vliegen. De mensen die de vogel hadden gevonden en waren begonnen met de verzorging kwamen na enige tijd bij ons navraag doen hoe ze het dier moesten verzorgen, maar in eerste instantie wilden ze het zelf blijven doen en het dier niet bij ons achterlaten.

Nadat weer een paar weken waren verstreken, de vogel zou inmiddels vliegvlug moeten zijn, kwam de echtgenoot kijken naar de duiven in onze opvang, deze waren ongeveer van dezelfde leeftijd als hun “pleegkind”. Hij stond heel verbaasd te kijken want onze duiven zagen er toch echt veel beter uit, qua verenpak en hun vliegkunsten waren uitstekend. Hij vroeg zich af hoe dat kwam, na weer een hoop uitleg drukte ik hem op het hart dat hij zijn vrouw er toch van moest overtuigen het dier bij ons te brengen zodat we konden proberen de schade te herstellen.