In diverse gesprekken die mijn collega met de Dierenbescherming Limburg heeft gehad is duidelijk gebleken dat hun directrice, Mevrouw R. Hameleers, echt alleen maar denkt aan zichzelf want… zij willen niet met MIJ samenwerken omdat ik in mijn weblog zaken aan de kaak durf te stellen of zoals zij het verwoordt: “Lelijke dingen zeg over haar en de Dierenbescherming.”
Ja, duuuh! Wat moet ik dan zeggen? Ze doen nooit wat ze zeggen, ze betalen de mensen die werkzaamheden voor hen uitvoeren slecht of veel te laat, ze gaan altijd met de eer van anderen strijken, ze liegen dat het gedrukt staat (bewijs: op hun website van het Dierenwelzijnscentrum staat duidelijk te lezen dat ze wel degelijk op 4 oktober hadden willen vertellen waar dat ding komt te staan, maar in de krant zeggen: “Dat hebben we nooit zo gecommuniceerd!”).
Ze hebben het voornamelijk over hun groene kaart en de aanschaf van wijn- wat dit met dieren te maken heeft is mij onduidelijk- ze organiseren de meest waanzinnige evenementen die door niemand op prijs worden gesteld, maar ondertussen wel de kas leeg maken en er niks voor terug brengen. Allemaal mooie ideeën van mevrouw H. die later geen steek opleveren. Ze gaan uit eten op kosten van de Dierenbescherming, rekening: 1100 euri’s. Geld dat door mensen wordt gegeven om DIEREN te helpen. Kantoorkosten voor EEN jaar: 30.000 euri’s, voor een hok in Sittard waar nooit een kip aanwezig is. Ze geven aan de telefoon de meest waanzinnige adviezen aan het publiek, sommige medewerkers weten niet eens welke diersoorten er bestaan, een vroeg zelfs aan een melder: ”Een geit, wat is dat???”
Ik vraag me wel eens af als er een enquête zou worden gehouden onder het publiek op straat en je zou vragen: ”Wat doet de Dierenbescherming Limburg eigenlijk precies volgens U”, dat men met de mond vol tanden staat of men geeft als antwoord: ”Die zie je elke week wel een paar keer op de lokale TV”.
Maar that’s it, meer weten de mensen niet, ooh ja, misschien nog dat ze wel eens met de collectebus rondrennen, trouwens ook weinig van gezien dit jaar, geen collectanten gevonden waarschijnlijk!
Maar dat konijnen uit Limburg naar een dubieuze opvang in Veldhoven worden gebracht omdat mevrouw niet met mij wenst samen te werken, dat vertellen ze maar niet. Nee, die dieren zijn niet belangrijk, haar ego wel. Mevrouw Hameleers, bij deze, ik blijf zeggen wat ik ervan vindt, net zoals ik u zal achtervolgen met het vinden van het ware verhaal achter uw stompzinnige Dierenwelzijnscentrum, dat er nooit zal komen. U bent verkeerd bezig en iedereen heeft er recht op dit te weten. Mens en dier worden door u in de kou gezet, maar het enige waar u goed in bent is de schijn ophouden door nietszeggende uitspraken te doen. Zo ben ik niet, ik zeg wat ik vindt en sta daar voor.
zomaar op straat door een mevrouw die haar hond aan het uitlaten was. Het is een nog jonge Yemen Kameleon.
Het was overigens wel weer een komen en gaan vandaag met konijnen:
En hier nog een leuke foto van 'onze' konijnen aan de maaltijd Ook de nieuwe eigenaar pagina is weer eens vernieuwd. Omdat we zoveel konijnen herplaatsen, lopen we altijd achter met het tonen van herplaatste konijnen.
LET OP, LET OP, LET OP!!!!!!
Vanwege het feit dat wij bezig zijn met een aantal ingrijpende veranderingen in onze werkwijze en onze locatie, vragen wij u dringend niet zonder afspraak naar het Dierenhulpcentrum te komen,
(afspraak maken via: Dit e-mail adres is beschermd door spambots, u heeft Javascript nodig om dit onderdeel te kunnen bekijken Dit e-mail adres is beschermd door spambots, u heeft Javascript nodig om dit onderdeel te kunnen bekijken s.v.p).
Het kan namelijk heel goed zijn dat u voor een gesloten deur staat, dit willen we graag voorkomen.
Ook op woensdag en zaterdag kunnen wij in de maand November niet garanderen dat we er zijn van 13.30u tot 15.30u.
Wij hopen op uw begrip in deze en zullen u zo spoedig mogelijk, via deze website, een en ander duidelijk uitleggen. Bij voorbaat dank,
Oda Ploem
Hfd. Dierverzorging.
Overal gaat wel eens wat kapot. Soms is dat niet erg maar het kan ook zo zijn dat dat dan erg vervelend is. Zoiets gebeurde ook bij ons. In het kantoor hing een kleine TV aan de muur. Makkelijk om het nieuws te volgens, als we weer eens zelf op tv waren. Maar ook gewoon als verstrooiing. Zoals u weet kan en moet er steeds meer via de afstandsbediening geregeld worden en als je die dan niet goed weg legt als er een gestreste hond binnenkomt dan zet die daar als eerste zijn tanden in. En dan doet de afstandsbediening echt niets meer en de TV ook niet. En vaak werkt een universele afstandsbediening niet echt hetzelfde als de originele.
Maar intussen hebben wij een zeer brede rug gekregen, gezien alle gedoe de afgelopen 10 jaar. Het gaat hier over een melding die bij ons binnenkwam via de politie. Er werd dringend assistentie gevraagd want men was al een paar uur bezig met het trachten te verwijderen van een zeer agressieve Mechelse Herder uit een woning. Omdat er iemand zodanig door het dier was toegetakeld door het dier dat deze persoon in het ziekenhuis belandde werd de politie ingeschakeld, deze op hun beurt riepen de Dierenambulance van Maastricht op om deze hond, die in beslag werd genomen, naar de opslag te brengen in Nijkerk.
De beide heren van de Dierenambulance kwamen er echter achter dat het toch geen gewone rit zou worden, want toen ze het dier met hun vangstok wilden pakken beet het dier de stok middendoor en verdween onder het bed. Daar bleef het, vervaarlijk grommend, liggen en de Ambulancemedewerkers wisten zich daarna geen raad meer. Hoe krijg je een bijtende hond onder een bed vandaan was de vraag. Iemand kwam toen op het idee, maar dan zijn we al een hele tijd verder, om er een verdovingsgeweer bij te halen en dus kwam bij mijn collega het verzoek binnen om te komen helpen, wij hebben namelijk zo’n geweer.
Intussen had men in een andere kamer van het huis een Duitse Herder aangetroffen die op enkele decimeters uitwerpselen en andere troep bivakkeerde, blijkbaar werd deze ruimte als uitlaatkamer gebruikt voor de honden. Deze tweede hond gedroeg zich niet agressief en werd door de ambulancemensen van Maastricht in de vaste metalen kennel van de Ambulance gezet. So far, so good. Nu de agressieve hond nog. De eigenaar van de honden was aangehouden en afgevoerd door de politie dus die kon niet helpen.
Toen de melding uiteindelijk bij mij terecht kwam gaf ik al direct aan dat verdoven met een geweer in de woning geen optie was, ook omdat ik het probleem niet zag de hond op een andere wijze te verwijderen, namelijk met een goede vangstok. Dus ging ik met mijn collega Chantal op weg naar het betreffende adres. Daar aangekomen troffen we diverse politieagenten aan, de medewerkers van de ambulance en onze coördinator. Ik gaf aan dat ik met Chantal de kamer zou binnengaan en het dier met de vangstok er uit zou halen. Een van de agenten zou meegaan, hij trok een beschermend pak aan en nam zijn bewapening mee, waaronder een schild. Ik zag het probleem niet zo, maar goed, zij hun zin.
In het huis was een geweldige zooi, maar we zijn wel wat gewend. De hond zat achter een gesloten deur op de bovenverdieping en ging als een gek tekeer. Eerst wilde ik even kijken waar we het eigenlijk over hadden en gluurde ik door een kier van de deur in de kamer. Gelijk kon ik al zien dat het hier niet ging om een gemene hond, maar om een uiterst angstig asociaal dier. Niks gewend en duidelijk helemaal uit zijn doen, waarschijnlijk was het dier nog nooit buiten geweest en door alle commotie en alle mensen in huis helemaal de kluts kwijt. Maar goed, ik wilde hem snel naar buiten hebben dus gaf ik Chantal de benodigde instructies, zij zou direct nadat ik de hond in de vangstok had een tweede vangstok om de hals doen, zodat we dier dan naar beneden zouden kunnen brengen zonder gebeten te worden. De lucht in de kamer was niet te harden en overal plakte je gewoon vast van de viezigheid, maar het enige waar ik op moest letten was het dier.
Terwijl ik binnenging ging de hond als een idioot tekeer en sprong een aantal malen tegen het raam, gelukkig dook hij daarna weer onder het bed. Langzaam benaderde ik het dier met de vangstok, ondertussen hard commando’s roepend om hem te intimideren, zacht praten heeft bij deze dieren geen zin meer, je moet laten merken dat je het meent en geen angst hebt. Hij probeerde de vangstok af te weren door er naar te bijten, maar doordat hij in de hoek zat kon ik na een paar minuten de strop om zijn nek plaatsen en aantrekken. Dan breekt altijd de hel los, als een bezetene probeert het dier zich te bevrijden en bijt in de metalen stok, tot bloedens toe, maar dat geeft niet. Gauw werd er door een politieman, die het echt zelf wilde doen, een tweede vangstok geplaatst en gaf ik mijn stok over aan Chantal. Samen met de politieagent werd het dier naar beneden gesleurd, het bleef zich hevig verzetten.
Beneden aangekomen bleek dat de Ambulancemedewerkers het dier in een plastic vervoersbench wilden stoppen. Ik zag het al voor me, voordat ze het deurtje dicht zouden hebben zou de hond al weer ontsnappen, dus daar stak ik een stokje voor. Het dier werd in onze ambulance geplaatst in de vaste metalen kennel. Maar dan?? Want zij zouden de honden naar Nijkerk moeten brengen. Omdat we het dier zo niet konden benaderen gaf ik aan dat het beter zou zijn het dier door een dierenarts te laten verdoven en hem dan in de andere ambulance te zetten. Ondertussen konden dan de Duitse Herder in de plastic bench worden gezet. Zo gezegd, zo gedaan. Ook dit werd vrij snel afgehandeld want we waren vrij dicht bij de praktijk van onze eigen vaste dierenarts.
Alles in kannen en kruiken toch? Ja, dat had je gedacht. Een week of drie later horen we via via dat onze interventie door de medewerkers van de Dierenambulance Maastricht uitermate vreemd is overgebracht op diverse personen, waaronder een inspecteur van de Landelijke Inspectie Dienst. Een meneer die, mijns inziens, geen idee heeft waar hij over praat, zelf niets durft te ondernemen en dus anderen voor zijn karretje probeert te spannen om ons weer eens een poot uit te trekken. Hij is verhaal gaan halen bij een van de aanwezige politieagenten, want de arme ambulancemensen waren door ons zo “akelig” op hun nummer gezet, er zou gezegd zijn dat ze materiaal gebruikten dat van Bart Smit afkomstig was en we hadden de hond in onze auto geladen en dat mocht niet????
Al met al hebben wij ons weer “misdragen”, er wordt met geen woord gerept over de arme honden, het feit dat een idioot de dieren zo heeft gemaakt en dat daardoor iemand anders flink heeft gebeten, over de vlotte manier waarop wij het probleem hebben opgelost of over de lof die wij van de agenten ontvingen over onze actie. Wij weten wel beter, helaas komt negatief nieuws altijd verder dan positief nieuws. Jammer!!!!
