De overheid heeft blijkbaar weer helemaal niets geleerd van het debacle ten tijde van de vogelpest en de andere ruimingen van dieren. Het lost helemaal niks op ergo: het zorgt voor verspreiding van de ziekte waarvoor geruimd wordt.

Want hoe goed het allemaal op papier ook geregeld lijkt te zijn, in de praktijk houden degenen die de ruimingen uitvoeren zich niet aan het protocol. Gevolg is dat juist dat gebeurt wat men wenst te voorkomen, ziektes worden door derden verspreidt over een nog groter gebied en later komt men (lees: de overheid) er dan achter dat het niet heeft gewerkt. Jammer genoeg zijn dan alle dieren, in dit geval ook nog gezonde, drachtige dieren, al lang dood, maar wat even erg is: de mensen die met deze dieren hun brood moeten verdienen gaan er ook aan onderdoor. Wat het op de lange termijn betekend allemaal daar zullen we te zijner tijd wel achter komen, maar op dit moment worden er weer heel veel mensen en dieren getergd om iets wat voorkomen had kunnen worden én wat helemaal niet zo erg is als er gezegd wordt.

Ik weet dat mijn mening vrij hard over komt op menigeen maar ik ben er vast van overtuigd dat, als de mens zich eens wat minder met de natuur zou bemoeien, de mensheid er gezonder op zou worden.

Het feit dat we bepaalde dingen kunnen wil niet automatisch zeggen dat we ze ook moeten doen en dat is wat ik eigenlijk wil zeggen, laat het eerst op zijn beloop en zorg dat er onderzocht wordt wat het beste is, dat is hier mijns inziens niet echt gebeurd.

De titel van dit stuk gaat ook op voor een andere zaak betreffende dieren, ook weer groots via de media gepresenteerd. “Verbied de fok met ongezonde hondenrassen”. Een nieuw, stompzinnig, stokpaardje van de Dierenbescherming, u weet inmiddels wel dat ik geen fan ben van deze organisatie. Een lachertje, toch….? Dit is weer zo’n typisch voorbeeld van de klok horen luiden….! Waar hebben ze het over, wie willen ze nou eigenlijk wat verbieden. Hoe toon je aan dat een hondenras ongezond is? Hoe controleer je of iemand dieren fokt die niet gefokt zouden mogen worden. Begrijpen ze niet dat ze zo de fok van “verkeerde” honden nog meer in de hand werken? Want degenen die zich serieus met hondenfokkerij bezig houden willen niet dat er ongezonde dieren op de wereld komen, dat zou hun naam toch schaden. Nee, degenen die nu ook al alles verzieken, de broodfokkers en de illegale importeurs, zouden moeten worden aangepakt. Maar dat is niet waar de controlerende instanties en de Dierenbescherming zich mee bezig willen houden. Ze willen alleen maar weer eens in het nieuws komen, het is weer eens december, mensen zijn in deze tijd goedgeefs….!

Ik denk dat de overheid, de Dierenbescherming en alle andere instanties die denken dat ze zich met het welzijn van dieren bezig moeten houden zich eens flink achter de oren moeten krabben en meer te werk moeten gaan op de ervaringen van de mensen in het veld, de mensen die dagelijks met de dieren werken en die weten waar ze het over hebben. Niet de ervaring van iemand op een kantoor drie hoog achter die van toeten nog blazen weet en zich alleen maar via onduidelijke rapporten van derden over een en ander informeert en zich daar dan een, meestal zeer onlogische, mening over vormt en advies uitbrengt dat nergens op slaat.

Ik vraag me af of men vandaag de dag nog wel weet hoe je dit feest hoort te vieren. Naar mijn eigen bescheiden idee gaat het er toch om dat men, samen met de familie, of je liefste, iets voor elkaar doet ( lees: elkaar iets geeft) wat je gevoelens voor elkaar weergeeft of iets aan iemand geeft wat hij/ zij dolgraag wil hebben maar zelf niet kan aanschaffen. Ik kan me nog goed herinneren dat het Sinterklaasfeest bij ons thuis iets heel bijzonders was.

Toen we heel klein waren mochten we op 5 december, voor het naar bed gaan, een bord neerzetten en de ochtend erna lag dit bezaaid met strooigoed en er omheen lagen onze cadeautjes. We waren door het dolle heen als we twee of drie echte cadeaus kregen en daar waren we dan ook heel zuinig op.

In de aanloop naar 5 december, zodra de Sint en zijn Pieten waren gearriveerd in Nederland, mochten we elke avond onze schoen bij de kachel zetten met wat brood of een wortel voor het paard van de Sint. Of er de volgende ochtend iets in lag was maar de vraag, want we hadden het thuis niet breed, maar we waren al blij met wat chocolademunten o.i.d.

  Ik weet wel dat mijn moeder er alles aan deed om het voor ons spannend te houden en ook de juiste geschenken te bemachtigen. Soms maakte ze zelf nog speelgoed voor ons, zoals een houten poppenhuis of kleertjes voor onze Barbie’s.

  Later hadden we elk jaar pakjesavond en deden we veel moeite om voor iedereen van alles en nog wat te kopen, zodat we heel veel pakjes hadden om uit te pakken en er een gezellige avond van konden maken met gedichten en lekker eten en drinken.  

Nu is mijn moeder er niet meer en vier ik al een hele tijd geen Sinterklaasfeest meer, maar één van de laatste, samen met haar, kan ik me nog precies herinneren. Ik had me een keer laten ontvallen dat het leuk zou zijn om weer eens ouderwets Sinterklaas te vieren en ja hoor, op de bewuste avond kwamen Sint en Piet persoonlijk langs, daar had mijn moeder voor gezorgd. Ik moest bij de Sint op schoot een liedje zingen en ze had ervoor gezorgd dat hij de nodige zaken uit zijn grote boek kon voorlezen, al met al een geweldig leuke avond.

Helaas zie ik dit nu niet meer om me heen, de kinderen worden het hele jaar door al volgepropt met snoep en overladen met speelgoed etc. Ze kunnen niet eens meer dankbaar zijn voor alles en zuinig zijn ze er al helemaal niet op. Ze rennen van de ene grootouder naar de andere en van tante zus naar oom zo om maar snel zoveel mogelijk bij elkaar te krijgen en het daarna verveeld in een hoek te smijten.

Wij letten het hele jaar door op wat iemand graag zou willen hebben en legden daar geld voor opzij, we hielden het ook tot op het laatste moment geheim wat iemand zou krijgen. Dat was de charme van het hele gebeuren. Nu wordt er maar snel, snel iets gekocht, liefdeloos ingepakt en zonder verdere poespas gegeven…….Jippie, wat gezellig toch. Waar zijn de echte surprises, de cadeautjes die toch heel iets anders blijken te bevatten dan men aanvankelijk dacht, waar is de echte gedachte achter 5 december gebleven…….?

Hoe dan ook, ik vind het niet meer leuk, voor mij hoeft het zo niet. Er wordt met geld gesmeten dat het een lieve lust is, maar dankbaar is niemand meer. Men doet dit omdat het zo hoort, maar niet meer met gevoel, heel erg jammer…..!

Blijkbaar is dat dus niet zo. Ja, als ze ze zonder problemen aangeleverd krijgen door mensen uit het publiek die ze invangen en liefst ook nog even afgeven. Maar verder dan dat gaat de hulp aan zwervende honden vaak niet. Dat bleek nu ook maar weer eens. In Kerkrade liep een hond al sinds april van dit jaar op een industrieterrein. Niemand wist waar het dier vandaan kwam en er heeft zich ook niemand als eigenaar gemeld.

Een buurtbewoonster trok zich het lot van het dier aan en wilde hulp regelen voor de hond, kwam zij effe van een kouwe kermis thuis! De Dierenambulance, Dierenbescherming, Dierenasiel, Politie en Gemeente wisten niet wat te doen of deden hun werk niet zoals het hoort.

Ten langen leste werden wij benaderd, in eerste instantie verwijzen wij natuurlijk naar de betreffende instanties, maar deze mevrouw had ze allemaal al gehad en niemand greep in. Oké, dan moeten wij het maar weer op lossen, al betekend dat vaak dat wij het moeten doen zonder enige vergoeding.

Omdat we al vaker met dit bijltje hebben gehakt, denk aan de zwerfhond in Sittard drie jaar geleden en een jaar eerder een Mechelse Herder in Limbricht, gingen we eerst eens kijken op de plek zelf waar we het eigenlijk over hadden. Het terrein was immens groot en het dier had mogelijkheden genoeg om zich te verschuilen dus de eerste keer kregen we het dan ook niet te zien, maar dat was niet erg want de mevrouw in kwestie had al die tijd voer neergezet op één bepaalde plek en de hond at het ook steeds op. We wisten dus dat we een zeer goede kans zouden maken het dier in onze, zelfgemaakte, vangkooi te krijgen. Dus lieten we die eerste keer op de voerplek ons eigen, zeer smakelijke, voer achter en spraken af dat we twee dagen later de kooi zouden op stellen. Mevrouw zou dan twee dagen géén voer geven, zodat de hond hongerig genoeg zou zijn.

Op zondagochtend togen we met onze vangkooi naar Kerkrade en zetten hem op een strategische plek neer, mevrouw zou in de gaten houden wat er ging gebeuren. De hele zondag hoorden we niks, totdat om negen uur ’s avonds plotseling de telefoon ging en een zeer opgeluchte, blije mevrouw me vertelde: “Hij zit er in!”.

Nou, dat was toch wat we wilden bereiken, dus gauw naar Kerkrade en de vangkooi met hond en al in de Ambulance laden en terug naar Limbricht. Het ging om een groot uitgevallen poedelachtig dier, lange krullerige vacht en een beetje overdonderd door het feit dat het gevangen zat.

Gedurende de nacht hebben we hem in de auto gelaten en de dag erna gingen we eerst langs onze dierenarts om het dier te laten nakijken. Gelukkig was het hondje lichamelijk prima in orde op wat teken na, maar gelukkig bleek het dier ook gechipt te zijn.

Het is toch ongelovelijk: altijd als we een "voorraad" mannetjes hebben en denken: zo......eindelijk weer eens een eerlijke verhouding, zijn de mannetjes binnen de kortste keren weer weg. Het lijken net zoete broodjes.

Er werden vandaag een aantal konijnen herplaatst:

Lolita, Keisha en Roy gaan allemaal tezamen naar een goed tehuis. Dat wordt gezellig !

Caitlin is herplaatst bij Socks, een van de 2 konijnen die we op dierendag gered hebben.

Wimke werd herplaatst bij Mime, die het maar een beetje vreemd vond zo'n kerel over zich heen.

Jingles werd gekoppeld aan 2 dames. De eigenaar wilde eigenlijk een konijn inwisselen want zijn 2 dames maakten amok. Maar uiteindelijk kon hij het niet over zijn hart verkrijgen er een weg te doen en dus nog betere oplossing: we zetten er gewoon een man bij. We hebben ze in de opvang aan elkaar gekoppeld en als trio gaan ze dadelijk weer terug naar huis. Eind goed, al goed.

Er kwamen nog meer mensen voor een mannetjes konijn maar inmiddels was onze voorraad aardig uitgeput. Van een konijn waarvan we denken dat het een mannetje is, moeten we eerst nader onderzoeken of dat ook echt zo is, en als ja....dan mag hij mee. In de tussentijd verblijft het vrouwtjes konijn bij ons in de opvang. Je weet niet, misschien legt ze het nog aan met een ander mannetje in de groep.

Ook kwam er nog een goudhamster binnen: een prachtige wit/bruine maar deze dreumes had reuze geluk want zij werd teruggebracht en binnen 2 uur weer herplaatst bij mensen die graag een hamster wilden hebben. Ze is Charlotte gedoopt.