|
Blijkbaar is dat dus niet zo. Ja, als ze ze zonder problemen aangeleverd krijgen door mensen uit het publiek die ze invangen en liefst ook nog even afgeven. Maar verder dan dat gaat de hulp aan zwervende honden vaak niet. Dat bleek nu ook maar weer eens. In Kerkrade liep een hond al sinds april van dit jaar op een industrieterrein. Niemand wist waar het dier vandaan kwam en er heeft zich ook niemand als eigenaar gemeld. Een buurtbewoonster trok zich het lot van het dier aan en wilde hulp regelen voor de hond, kwam zij effe van een kouwe kermis thuis! De Dierenambulance, Dierenbescherming, Dierenasiel, Politie en Gemeente wisten niet wat te doen of deden hun werk niet zoals het hoort. Ten langen leste werden wij benaderd, in eerste instantie verwijzen wij natuurlijk naar de betreffende instanties, maar deze mevrouw had ze allemaal al gehad en niemand greep in. Oké, dan moeten wij het maar weer op lossen, al betekend dat vaak dat wij het moeten doen zonder enige vergoeding. Omdat we al vaker met dit bijltje hebben gehakt, denk aan de zwerfhond in Sittard drie jaar geleden en een jaar eerder een Mechelse Herder in Limbricht, gingen we eerst eens kijken op de plek zelf waar we het eigenlijk over hadden. Het terrein was immens groot en het dier had mogelijkheden genoeg om zich te verschuilen dus de eerste keer kregen we het dan ook niet te zien, maar dat was niet erg want de mevrouw in kwestie had al die tijd voer neergezet op één bepaalde plek en de hond at het ook steeds op. We wisten dus dat we een zeer goede kans zouden maken het dier in onze, zelfgemaakte, vangkooi te krijgen. Dus lieten we die eerste keer op de voerplek ons eigen, zeer smakelijke, voer achter en spraken af dat we twee dagen later de kooi zouden op stellen. Mevrouw zou dan twee dagen géén voer geven, zodat de hond hongerig genoeg zou zijn. Op zondagochtend togen we met onze vangkooi naar Kerkrade en zetten hem op een strategische plek neer, mevrouw zou in de gaten houden wat er ging gebeuren. De hele zondag hoorden we niks, totdat om negen uur ’s avonds plotseling de telefoon ging en een zeer opgeluchte, blije mevrouw me vertelde: “Hij zit er in!”. Nou, dat was toch wat we wilden bereiken, dus gauw naar Kerkrade en de vangkooi met hond en al in de Ambulance laden en terug naar Limbricht. Het ging om een groot uitgevallen poedelachtig dier, lange krullerige vacht en een beetje overdonderd door het feit dat het gevangen zat. Gedurende de nacht hebben we hem in de auto gelaten en de dag erna gingen we eerst langs onze dierenarts om het dier te laten nakijken. Gelukkig was het hondje lichamelijk prima in orde op wat teken na, maar gelukkig bleek het dier ook gechipt te zijn. Na een paar telefoontjes konden we een zeer verbouwereerde mevrouw uit de omgeving van Aken vertellen dat wij haar Daisy, want zo bleek het beestje te heten, hadden gevangen en dat alles in orde was met haar. Daisy was in maart weggelopen tijdens een hevige onweersbui en de eigenaars hadden alles op alles gezet om het dier terug te vinden, maar na een aantal maanden de hoop op gegeven want ze dachten dat het dier was doodgereden. Maar toen we vertelden dat het dier levend en wel in Nederland was gevonden kon mevrouw haar tranen van geluk niet bedwingen en had ze moeite het te geloven.Eén dag later, onder belangstelling van de krant, werden baasje en hond met elkaar verenigd en Daisy liet direct merken dat ze héél blij was dat ze eindelijk naar huis kon. Iedereen stond mee te huilen en was opgelucht dat dit verhaal tot een gelukkig einde kon worden gebracht. Het jammerlijke in deze is dat dit allemaal zo lang niet had hoeven duren als de betreffende instanties eens gewoon durfden toegeven dat ze dit probleem niet konden oplossen maar té trots waren om dat toe te geven. Als je al niet weet hoe iets gedaan moet worden, vraag dan gewoon hulp aan mensen die het wel weten. Ook de asielbeheerder van Heerlen die nu in de krant verklaart dat hij niet wist dat er vangkooien voor honden bestaan moet zich eens goed achter zijn oren krabben, want hij staat gewoon voor schut met deze verklaring en met het feit dat dit niet de eerste hond is dit jaar die wij in zijn regio hebben gevangen. Maar het belangrijkste is dat Daisy weer thuis, toch……! 
|
