Moederdag!

Gisteren alvast een bloemetje op het graf van mam geplaatst, ook al heeft ze daar niks meer aan. Maar af en toe moet ik even naar het kerkhof, niet dat ik daar wat aan heb, want zoals men wel weet was het voor mij niet fijn om er achter te komen dat mam plots niet meer voor crematie koos destijds. Omdat ze letterlijk aan de andere kant van de straat ligt kom ik er niet onderuit om steeds weer over dit feit na te denken en ben ik letterlijk verplicht om op het graf te letten, dus kan ik niet weg kijken als ik zie dat haar grafsteen bijna overwoekerd is door klimop, dus knip ik deze wat bij om te voorkomen dat niet meer te zien is wie daar begraven ligt. Niemand anders doet dit namelijk. Komende Juli is het alweer 18 jaar geleden dat ze stierf! Ik kan me nog precies herinneren wat er tegen me werd gezegd toen ik te horen kreeg dat ze begraven zou worden…..mijn zus wilde iets hebben waar ze naar toe kon met Moederdag, mam’s verjaardag en zo….! Jaja……, pffff!

Soms heb je van die dagen waarvan je denkt “Waarom ik??” Gisteren was er daar een van voor mij. Stray, mijn lief oudje, was sinds vrijdagavond erg onvast op haar poten. Vanwege haar ouderdom, ze zal minstens 16 jaar zijn inmiddels, kan dit allerlei oorzaken hebben. Ik dacht eerst aan een kneuzing van haar rug, maar de medicatie die ik in overleg met mijn dierenarts heb gegeven helpt voor geen meter, dus gaan we maandag onderzoek doen om te zien of we er achter kunnen komen wat er scheelt. Het zal geen fijne uitslag zijn is mijn vermoeden! Maar goed, vóórdat ik gisteren aan de behandeling van Stray kon denken, hadden we om 11 uur twee afspraken in de opvang gepland. Karel had de dieren al verzorgd en samen hielpen we de mensen zodat we daarna wat konden eten om voor enen klaar te zijn voor de herplaatsingen. Moest eigenlijk ruim op tijd lukken, maar nee, dat liep dus even anders. Want eerst moest ik Stray nog haar medicatie geven. Ongevraagd kwamen er echter steeds mensen langs voor allerlei zaken. Uiteindelijk kon Karel naar de supermarkt voor broodjes etc. en verzorgde ik intussen de dieren die speciale aandacht nodig hebben. Gelukkig kwam Nicole ook helpen en dacht ik even voor enen een broodje te kunnen nemen. Weer fout….mensen met vragen waar Nicole geen antwoord op kon geven, ik dacht dat ik niet goed werd, letterlijk want mijn suikerniveau was intussen erg laag. Zo bleef het maar doorgaan en het was alsof het me niet werd gegund even iets te eten, dus Karel een broodje met Nutella laten maken, want ik kon niet meer, bah, bah. Achter elkaar bleven mensen komen om dieren uit te zoeken en vragen te stellen. Tussendoor nog een hondje geholpen met overvolle anaalklieren en een konijn met zijn tandjes. Tegen drie uur kwamen er ook nog mensen hun konijnen ophalen die bij ons waren voor de behandeling van een abces bij één van de dieren en toen konden we eindelijk de boel opruimen en sluiten, poeh poeh, blij dat ik weg kon!

Het komt niet vaak voor dat ik er geen zin meer in heb het gezeur, want dat is het vaak wel, van mensen aan te horen. Het maakt dan niet uit waar het over gaat, ik heb er gewoon het geduld dan niet voor om naar overbodige verhalen te luisteren, steeds weer dezelfde vragen te moeten beantwoorden of uitleg te moeten geven. Ik ben iemand die wil werken, niet kletsen….van prietpraat kan ik chagrijnig worden, vooral prietpraat die steeds weer over hetzelfde gaat!

Maar goed, vandaag is het weer een nieuwe dag, eerst lekker naar buiten met de hondjes, kijken hoe Stray vandaag loopt en dan naar Born, voor de daar aanwezige moedertjes, we hebben er 2 met nestjes, de dag een beetje gemakkelijker maken, want dát zijn pas moeders… ga er maar aanstaan met 8 en 11 kids…ze draaien er hun hand, excuus poot, niet voor om!